زمزمه هایی مانند صدای زنبورها – اخبار آنلاین



امام در شب عاشورا چراغ ها را خاموش کرد و فرمود: من از شما بیعت گرفتم. اینها با من کار می کنند. همه می خواهند در این شب تاریک مرا ترک کنند. امام نمی خواست کسی از ترک کربلا در نظر امام شرمنده شود.
پس از آن بین اصحاب و امام حسین (ع) صحبت هایی شد. سپس امام آنها را به تلاوت قرآن و دعا برای خدا فرا خواند. اصحاب به خیمه ها رفتند و هر کدام نماز خواندن را شروع کردند.
مخالفان نوشته اند:
با نزدیک شدن به شب ، زمزمه چادرها سکوت بیابان را پر کرد. در شب عاشورا ، اصحاب با خدا نجوا می کردند و دعا می کردند و قرآن می خواندند و زمزمه های آنها مانند صدای زنبورهای بیابان بلند می شد. تفسیر قتل لاهوف از حالت اصحاب سیدالشهدا (ع) در شب عاشورا به شرح زیر است:

همچنین بیان شده است که او: «ما بین سجده و سجده و قائم و حاکم هستیم»: در شرایط مختلف ، برخی در رکوع و برخی در سجده و برخی ایستاده و برخی نشسته [به عبادت و رازونیاز و مناجات و انس با خدا مشغول بودند]به

و در خطبه همام از ویژگیهای پرهیزکاران آمده است:[أَمَّا اللَّیْلَ] فَصافّونَ أَقْدمَهُمْ تَالِينَ لِاَجْزءِ الْقُرانِ يُرَتِّلُونَهُ تَرْتِيلاً »: در شب [برای عبادت] پاهایشان را روی هم می گذارند و قرآن را می شمارند و با تأمل می خوانند.

/ 6262